Şeyda

Şeyda, aşkın verdiği derin sarhoşlukla aklını yitirmiş, sevdası uğruna kendinden geçmiş kişiyi tanımlar. Farsça kökenli bu sözcük, Türk divan şiirinde aşığın çaresiz ve coşkulu halini betimlemek için sıkça kullanılmış; özellikle bülbülün güle olan çılgın aşkını anlatmada başvurulan bir imgedir.

Farsça şeyda — "aşktan aklını yitirmiş, sevdalı çıldırmış, deli divane" anlamındaki sıfattır. Ana İran çid- (parlamak, parıldamak) kökünden; aşkın parlamasıyla aklın kararması imgesi klasik Fars şiir estetiğinin tipik sembollerindan biridir. Klasik Fars Arap Türk divan şiirinin standart sevgili nitelemelerinden: şeyda-yı aşk (aşkla çıldırmış), bülbül-i şeyda (aşkla çıldırmış bülbül — gül bülbül efsanesinde bülbülün gül uğruna kendinden geçmesi) gibi tamlamalar. Mecnun'un Leyla-uğruna çıldırmış hali de şeyda sıfatıyla tanımlanırdı.