Seyran

Seyran, Arapça sayran — s-y-r (yürümek, hareket etmek, gezmek) kökünden — "gezme, açık hava gezisi, bakıp seyretme" anlamına gelir. Türkçeye Osmanlı döneminde girmiş; seyran etmek (gezmek), seyranlık (mesire yeri) gibi terkiplerde kalıcılaşmıştır. Türk halk edebiyatının romantik doğa imgeleri içinde sevilen bir kız adı olarak yerleşmiştir.

Arapça sayran, s-y-r (yürümek, hareket etmek, ilerlemek) kökünün masdar isim formudur — "gezme, gezinti, açık hava yürüyüşü." Aynı kökten sayyara (gezici, bugün Arapçada otomobil), sira (yürüyüş, hayat tarzı, peygamberlerin biyografisi: al-sira al-nabawiyya = Hz. P…), masir (yol, varış noktası), sayyar (gezgin) türetilmiştir. Sayran özel olarak bahar yaz mevsiminde topluca yapılan açık hava gezisi anlamına gelir; Osmanlı kültüründe Boğaz-mesireleri (Çamlıca, Kâğıthane), İstanbul-vadileri (Belgrad Ormanı) klasik seyran yerleri olmuştur. Türkçede seyran sözcüğü modernleşmeyle kullanımdan düşse de kişi adı olarak yaşar; Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da Seyran sıkça kullanılan bir kız adıdır.