Seyran

Seyran, Arapça sayran — 'yürümek, hareket etmek, gezmek' kökünden — "gezme, açık hava gezisi, bakıp seyretme" anlamına gelir. Türkçeye Osmanlı döneminde girmiş; seyran etmek (gezmek), seyranlık (mesire yeri) gibi terkiplerde kalıcılaşmıştır. Türk halk edebiyatının romantik doğa imgeleri içinde sevilen bir kız adı olarak yerleşmiştir.

Arapça sayran, 'yürümek, hareket etmek, ilerlemek' kökünden türeyen bir addır — "gezme, gezinti, açık hava yürüyüşü." Aynı kökten sayyara (gezici, bugün Arapçada otomobil), sira (yürüyüş, hayat tarzı, peygamberlerin biyografisi: es-sira en-nabaviyya = Hz. P…), masir (yol, varış noktası), sayyar (gezgin) türetilmiştir. Sayran özel olarak bahar yaz mevsiminde topluca yapılan açık hava gezisi anlamına gelir; Osmanlı kültüründe Boğaz-mesireleri (Çamlıca, Kâğıthane), İstanbul-vadileri (Belgrad Ormanı) klasik seyran yerleri olmuştur. Türkçede seyran sözcüğü modernleşmeyle kullanımdan düşse de kişi adı olarak yaşar; Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da Seyran sıkça kullanılan bir kız adıdır.