Behiye

Behiye, Arapça bahiyya — b-h-w/y (parlamak, ışıldamak; güzel olmak) kökünün dişil sıfat formu — parlak, ışıltılı, güzel kadın anlamına gelir. al-baha' (baha — ihtişam, parlaklık güzelliği) İslami isim türetiminin sevilen köklerinden biridir. Bahattin (Baha' al-Din), Behcet (sevinç, parlaklık), Behram (Pers tanrı adı) gibi adların ortak köküdür. Klasik Osmanlı kız adlandırma geleneğinin dindar edebi kuşağında yaygın tercih edildi.

Aynı kökten al-baha' (baha), al-bahi (parlak olan, güzel olan), al-tabhij (parlatma, süsleme) gelir. Aynı kökten ayrıca Baha' al-Din (birleşik isim: dinin parlaklığı — bk. yeni eklenen Bahattin maddesi), al-Baha'iyya (Bahailik — 19. yüzyıl Bahaullah hareketi, ayrı dini gelenek) türetilmiştir türemiştir. al-baha' sözcüğü Kur'an'da doğrudan geçmez ama klasik İslam-tasavvuf-teolojisinde al-jamal (cemal, güzellik) ve al-jalal (celal, ihtişam) ile birlikte Allah'ın temel sıfat kategorilerindendir. Türkçeye Osmanlı medrese edebi yoluyla Behiye (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir; Behçet, Bahattin, Bahriye gibi aynı b-h-w/y kökünden adların ailesinde yer alır.