Benan

Benan, Arapça Benan sözcüğünden gelir ve "parmak uçları, parmaklar" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Kur'an-ı Kerim Kıyame Suresi 75:4'te Bela kâdirine 'ala en nüsevviye benanehu (Evet, biz onun parmak uçlarını bile yeniden düzenlemeye gücümüz yetendir) ifadesinde geçer; bu ayet kıyamet günü yeniden dirilmenin mucizevi yönünü vurgular. Klasik Pers-Türk divan şiir geleneğinde benan sevgilinin parmak güzelliğinin estetik betimlemesinin parçasıdır; benan-ı simin (gümüş parmaklar) terkibi yaygındır. Türk-İslami dindar zarif kız adlarındandır.

Arapça banan — "parmaklar, parmak uçları" anlamındaki çoğul isimdir; b-n-n kökünden türer. Kelime Kur'an'da Enfal 8:12 ve Kıyamet 75:4 ayetlerinde geçer — Kıyamet 75:4: "Evet, bizim parmak uçlarını bile yeniden düzenlemeye gücümüz yeter" — insanın parmaklarının eşsizliği (parmak izi teşbihi, modern bilimle örtüşen Kur'ani gönderim) ünlü bir ayettir. Klasik İslami tefsir geleneği bu-ayeti parmak izi farklılığının ilahi tasarım delili olarak yorumlar. Klasik Arap Osmanlı edebiyatında banan sevgili güzelinin parmak ince hat güzelliğinin sembolik karşılığı olarak da kullanıldı.