Bengi

Bengi, Eski Türkçe bengi / bengü (ebedi, sonsuz) sözcüğünden gelir. Orhun yazıtlarında bengü taş (sonsuz yazıt taşı), bengü el (sonsuz ülke) ve bengü kut (sonsuz baht) ifadelerinde geçer; Bilge Kağan ve Kül Tigin yazıtlarının kendisi bengü taş olarak adlandırılır. Aynı kökten Bengisu (ölümsüzlük suyu, Hızır geleneği), Bengihan ve Bengiay adları türer. TÜİK kayıtlarında 2025'te 390. sırada yer almaktadır.

Eski Türkçe bengi / bengü, "ebedi, sonsuz" anlamına gelir ve Hun-Göktürk hükümranlık geleneğinin merkezi kavramlarından biridir. Yazıtlarda bengü taş (kalıcı yazıt taşı), bengü el (sonsuz yurt, ebedi devlet) ve bengü kut (hiç tükenmeyen ilahi baht) tabirleri kağanın hükümdarlığının manevi güvencesidir. Aynı kökten Bengisu (ölümsüzlük suyu — Hızır geleneğinde adı geçen efsanevi kaynak), Bengihan, Bengiay ve Bengisoy gelir. Sözcük 20. yüzyıl Türkçü tarih yazımında, özellikle Hüseyin Nihal Atsız ve Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu eserlerinde, Türk Tanrı ekseninin en köklü kavramlarından biri olarak öne çıkar.