Doğa

Doğa, Türkçe doğa sözcüğünden gelir ve canlı-cansız tüm varlıkların bütününü, yaratılmış dünyayı ifade eder. Türk Dil Kurumu'nun 1940'lar dil reformu sürecinde Arapça tabiat ve Fransızca natur karşılığı olarak önerdiği öz Türkçe bir türetmedir — doğmak fiilinden türeyerek "varlığa geleni, doğanı" anlatır. 20. yüzyıl sonu itibariyle hem unisex hem de giderek kızlar lehine kullanılan modern bir Türkçe isim olarak yaygınlaşmıştır.

Türkçe doğa, doğmak (var olmak, dünyaya gelmek) fiilinden -a ad yapım eki ile türetilmiş bir öz Türkçe sözcüktür. 1940'lar Türk Dil Kurumu dil reformu sürecinde Nurullah Ataç ve diğer öztürkçecilerin önerisiyle Arapça tabiat (طبيعة) ve Fransızca natur karşılığı olarak Türkçeye girdi; bu dönem Türk dilinin Osmanlıca-Arap-Farsça karışık yapısından öztürkçeye dönüş projesinin simge türetmelerinden biridir. Türetmenin ardındaki semantik mantık şudur: doğan olan her şeyin toplamı doğadır — Batı dillerindeki natura (Latince nasci — doğmak) türeme mantığıyla paraleldir. Özel ad olarak kullanımı 1980'ler sonrası başladı.