Elveda

Elveda, Arapça el-Veda' sözcüğünden gelir; v-d-' (veda etmek, ayrılmak) kökünden türeyen ve "veda, ayrılık, son selam" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Klasik İslami tarihte Veda Haccı (632) Hz. Peygamber'in hayatının son haccı ve ümmete Veda Hutbesi'ni okuduğu kıssayla manevi yüklüdür; bu hutbede Maide Suresi 5:3 bugün dininizi tamamladım ayeti vahyedilmiştir. Aynı kökten müvedda (veda edilen), veda-i hac (vedalaşma haccı) sözcükleri gelir. Türk-İslami söyleyişte elveda bir veda nidası olarak halk şiir geleneğinde sıkça yer alır. Nadir ama kültürel-tarihi yüklü bir kız adıdır.

Arapça el-vada, v-d- (veda etmek, ayrılmak; emanet bırakmak) kökünden türeyen mastar biçimidir ve "veda, ayrılık, son selam" anlamlarına gelir. Aynı kök ailesinden müveddi (veda eden), el-vedaa (emanet), el-vadia (emanet bırakılan şey) sözcükleri türer. Türkçeye Osmanlı söyleyişinden geçmiş klasik bir kız adıdır.