Hanefi

Hanefi, Arapça Hanafi sözcüğünden gelir; h-n-f (hanef olmak; saf tek tanrıcılığa yönelmek) köküne aidiyet -i ekinin getirilmesiyle oluşan ve "Hanefi mezhebinden olan; Hz. İbrahim'in saf tek-tanrıcı dinine yönelmiş" anlamlarına gelen bir erkek adıdır. Adın iki ana manevi bağlamı vardır: (i) al-Hanafiyya — Sünni İslam'ın dört fıkıh mezhebinden biri (İmam Ebu Hanife en-Numan ibn Sabit'in 699-767 içtihat geleneği; Türkiye'nin baskın mezhebi); (ii) al-Hanif — Kur'an'da Hz. İbrahim'in saf tek-tanrıcı dini için kullanılan klasik nitelendirme. Aynı kök ailesinden Hanife (eril Hanif'in dişil biçimi), Hunafa (Hanifler — çoğul) sözcükleri türer.

Aynı kök ailesinden al-Hanif (Hz. İbrahim'in dininin nitelendirmesi), al-Hanafiyya (Hanefi mezhebi), Hunafa (Hanifler — çoğul), tahannuf (Hanifleşme), al-Ahnaf (en Hanif olan) sözcükleri türer. İmam Ebu Hanife en-Numan ibn Sabit (699-767, Kûfe) klasik İslami fıkıh düşüncesinin temel taşlarından biri olan al-Hanafiyya mezhebinin kurucusudur; içtihat metodu Arap dilinin ve Kur'an'ın incelenmesiyle birlikte akli muhakemeye geniş yer vermesiyle ayrılır.