Kerime

Kerime, Arapça Kerime sözcüğünden gelir; k-r-m (cömert olmak, asil olmak) kökünden türeyen ve "cömert, eli açık, asil kız" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Eril karşılığı Kerim'dir. Aynı kökten Allah'ın güzel isimlerinden el-Kerim (Cömert Olan), Kur'an-ı Kerim (Yüce Kur'an), keramet (üstün bağış, mucizevi hal), ikram (saygı göstermek), makâm-ı mahmud biçimleri gelir. Osmanlı dönemi kerime aynı zamanda kız evlat anlamında saygılı bir tabir olarak da kullanılırdı (kerimeleri = kızları). Klasik İslami dindar Türk ailelerinin köklü zarif kız adlarındandır.

Arapça karima, k-r-m (kerem sahibi olmak; cömert olmak; onurlandırmak) kökünün fa'il veznindeki dişil sıfat formudur — cömert, kerem sahibi, asaletli kadın. Eril karşılığı karim (kerim, cömert; Abdulkerim birleşik isim'unun ikinci unsuru — bk. Abdulkerim maddesi tam etimoloji detay bölümü). Aynı kök ailesinden el-Kerim (Allah'ın esma'-i hüsnasından), el-ekrem (en kerim; ikra' ve rabbuka el-ekrem — Alak 96:3), el-karam (kerem, cömertlik) gelir. Aynı kökten ayrıca et-tikrim (onurlandırma), el-muharram (onurlandırılmış, mukaddes; Hicri yılbaşı ayı Muharrem), el-Mukarrama (onurlandırılmış dişil), el-mukrim (onurlandıran), el-istikram (kerem isteme) türetilmiştir türemiştir. el-Kerim sıfatı Kur'an'da pek çok yerde geçer: Naml 40 (Rabbi Ghaniyyun Karim), İnfitar 6 (rabbika el-karim), Mü'minun 116 (el-'Arş el-Kerim — Kerim Arş), Hakka 40 (kavlu rasulin karim — kerim resulün sözü), Vakı'a 77-78 (Innahu la-Kur'anun karim — şüphesiz o kerim bir Kur'an'dır). el-'Arş el-Kerim (Kerim Arş) terkibi Allah'ın evren egemenliğinin merkezi olan kozmik tahtın nitelendirmesidir; Mü'minun 116'nın bu kullanımı Allah'ın yüceliği vahdaniyetinin Kur'ani vurgulamalarındandır.