Mahinur

Mahinur, Farsça Mah (ay) ve Arapça Nur (ışık, manevi aydınlanma) sözcüklerinin birleşmesinden oluşan ve "ışıklı ay, aydınlık ay; ay nuru" anlamlarına gelen bir kız adıdır. Klasik Pers-Türk divan şiir geleneğinde mah sevgilinin yüz güzelliğinin temel benzetmesidir; mah-cemal (ay yüzlü), mah-ru (ay çehreli) terkipleri yaygındır. Nur kavramı ise Kur'an-ı Kerim Nur Suresi 24:35'te Allahu nuru's-semavati ve'l-arz (Allah göklerin ve yerin nurudur) ifadesiyle Allah'ın 99 güzel isminden biridir. Mah- başlangıçlı kız adı ailesinin (Mahsa, Mahrukh, Mahpare) ve -nur sonlu adların (Aysenur, Semanur, Nazenur, Mahinur) köklü kesişimindedir.

Mahinur, Farsça mah (ay) ve Arapça nur (nur, ışık) sözcüklerinin birleşiminden "ay nuru, ayın aydınlığı" anlamına gelir. Klasik Pers-Osmanlı divan şiirinde mah, sevgilinin yüz güzelliğinin temel benzetmesidir; nur ise hem fiziki ışığı hem manevi aydınlanmayı ifade eder. İki kelimenin birleşimi Türk-İslam kültüründe estetik ve manevi güzelliğin birleştiği zarif bir adlandırma örneğidir.