Nazime

Nazime, Arapça Nazime sözcüğünden gelir; n-z-m (sıralamak, düzene koymak) kökünden türeyen ve "düzenleyen, tanzim eden; şiir yazan" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Eril karşılığı Nazım'dır. Aynı kökten nazm (şiir, manzum), nizam (düzen), tanzim (düzenleme) sözcükleri gelir. Klasik Arap-İslam edebiyat söyleyişte nazım (şair) ile nasir (nesir yazarı) terimleri yazınsal türleri ayırmak için kullanılır.

Arapça nazima, n-z-m (düzenlemek, dizgi içine koymak) kökünden gelir — düzenleyen, dizgi içine koyan; şiir yazıcı kadın. Eril karşılığı nazim (düzenleyen, nazım; klasik Osmanlı edebi jargonunda şair için yaygın kullanılır). Aynı kök ailesinden en-nazm (düzen, dizgi; vezin kafiyeli söz, şiir), en-nizam (sistem, düzen yapısı), et-tanzim (düzenleme, organize etme — Tanzimat sözcüğünün kaynağı) gelir. Aynı kökten ayrıca el-Munazzama (modern Arapçada organizasyon), el-manzum (düzgün dizgili, vezinli; klasik divan şiir formu), Nazmi (nisbet — bk. Nazmi maddesi tam etimoloji detay bölümü) türetilmiştir türemiştir. en-Nazm / Nazim / Nazima sözcükleri Kur'an'da doğrudan geçmez ama klasik İslami teoloji edebiyat geleneğinde merkez kavramlardan biridir: Nazm el-Kur'an (Kur'an'ın nazmı/kompoze yapısı) Kur'an'ın i'jaz — yani belagat mucize sağlığı tartışmasının ana kavramıdır. Klasik müfessir Cürcani'nin (1078) Dala'il el-I'caz eseri bu kavramın merkez metnidir. Nazime adı klasik Osmanlı eğitimli kız adlandırma geleneğinin estetik edebi kategorisinde yer alır.