Nura

Nura, Arapça Nūra (نورة) — n-w-r (ışık, aydınlık) kökünün dişil-sıfat formu — kadın-yan-yapı-nuru, nurlu-mü'mine, klasik İslamî al-Nūr yan-formunun dişil söz-yapısı anlamlarına gelir; Nur adının dişil yan-form söz-yapısının söz-yansıması yan-bağlanır (bk. Nur, Nuran, Nurullah, Nurhayat, Nurhan, Nurcihan, Nurdane, Mahinur, Göknur maddeleri yan-form söz-örgüsü). Kur'an-ı Kerîm'de al-nūr söz-yapısı söz-merkezi söz-imgesi: Nur 24:35 Allāhu nūru al-samāwāti wa al-arḍ (klasik Âyetü'l-Nûr; bk. Nur maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada); Hadid 57:12 Yawma tarā al-mu'minīna wa al-mu'mināti yas'ā nūruhum bayna aydīhim wa-bi-aymānihim bushrākumu al-yawma jannātun tajrī min taḥtihā al-anhāru — "O gün mü'min-erkeklerle mü'min-kadınların nûru önlerinden ve sağlarından koşar gördüğünü; 'Bugün size müjde olsun ki, altlarından ırmaklar akan cennetlere [gireceksiniz]'" yan-bağlamlı söz-yapısı klasik İslamî kıyâmet-mü'min-nûru söz-merkezi söz-imgesi yan-bağlanır (yan-form differentiation from Nur maddesi'nin Nûr 24:35'i). 150 yıllık derin TÜİK tarihiyle 2025'te #394 sıradadır.

Arapça Nūra (نورة), n-w-r ("ışık, aydınlık; klasik Arap-Sami söz-örgüsünde n-w-r kök-ailesinin söz-merkezi söz-yapısı; aynı kök-ailesinden al-nūr — ışık, al-Munīr — ışıkverici-yan-form söz-yapısı, al-Manār — yan-form söz-yapısı, al-anwar — en-ışıklı yan-form söz-yapısı, Nūru'llāh — Allah'ın nûru; bk. Nurullah maddesi yan-form söz-örgüsü, Nuriye — yan-form söz-yapısı, Nuran — yan-form söz-yapısı; bk. Nuran maddesi yan-form söz-örgüsü, al-Anwār — yan-form söz-yapısı, Nūr al-Dīn — dinin nûru; klasik halk-İslam söz-yapısı yan-bağlanır, Manāra — minare yan-form söz-yapısı yan-örgüsü; bk. Nur, Nuran, Nurullah, Nurhayat, Nurhan, Nurcihan, Nurdane, Mahinur, Göknur, Nuriye, İsmigül (yan-bağlamlı söz-yapısı) maddeleri yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada") kökünün dişil-sıfat formu — kadın-yan-yapı-nuru, nurlu-mü'mine, klasik İslamî al-Nūr yan-formunun dişil söz-yapısı. Nur adının dişil yan-form söz-yapısının söz-yansıması yan-bağlanır; klasik halk-Anadolu söz-örgüsünde Nur > Nūra / Nura yan-form söz-yapısı (klasik halk-Türk-İslam söz-örgüsünde -a yan-yumuşak yan-form söz-yapısının söz-imgesi yan-bağlanır). Kur'an-ı Kerîm'de al-nūr söz-yapısı söz-merkezi söz-imgesi: (1) Nur 24:35 Allāhu nūru al-samāwāti wa al-arḍi mathalu nūrihi ka-mishkātin fīhā miṣbāḥ (klasik Âyetü'l-Nûr; bk. Nur maddesi yan-form söz-örgüsü kök-aile-detayı orada); (2) Hadid 57:12 Yawma tarā al-mu'minīna wa al-mu'mināti yas'ā nūruhum bayna aydīhim wa-bi-aymānihim bushrākumu al-yawma jannātun tajrī min taḥtihā al-anhāru khālidīna fīhā dhālika huwa al-fawzu al-'aẓīm — "O gün mü'min-erkeklerle mü'min-kadınların nûru önlerinden ve sağlarından koşar gördüğünü; 'Bugün size müjde olsun ki, altlarından ırmaklar akan cennetlere [gireceksiniz]; orada ebedî kalacaksınız; bu, büyük başarıdır'" yan-bağlamlı söz-yapısı klasik İslamî kıyâmet-mü'min-nûru söz-merkezi söz-imgesi (yan-form differentiation from Nur maddesi'nin Nûr 24:35'i; klasik halk-İslam söz-örgüsünde al-mu'mināt — kadın-mü'minler söz-yapısı klasik halk-tasavvuf-jargonunun söz-merkezindeki söz-imge yan-bağlanır); (3) Saff 61:8 Yurīdūna li-yuṭfi'ū nūra'llāhi bi-afwāhihim wa'llāhu mutimmu nūrihi — Nūru'llāh (Allah'ın nûru; bk. Nurullah maddesi yan-form söz-örgüsü); (4) Hadid 57:13 Yawma yaqūlu al-munāfiqūna wa al-munāfiqātu li-lladhīna āmanū-nẓurūnā naqtabis min nūrikum — "O gün münâfık-erkekler ve münâfık-kadınlar iman-edenlere: 'Bize bakın da nûrunuzdan kıvılcım alalım' diyeceklerdir" yan-bağlamlı söz-yapısı klasik İslamî kıyâmet-mü'min-nûru söz-merkezi söz-yapısının söz-imgesi yan-bağlanır; (5) Tahrim 66:8 Yawma lā yukhzī'llāhu al-nabiyya wa-lladhīna āmanū ma'ahu nūruhum yas'ā bayna aydīhim wa-bi-aymānihim yan-bağlamlı söz-yapısı yan-bağlanır. Klasik İslamî tasavvuf-edebî söyleminde Nūr-i Muḥammadī (Hz. Peygamber-nûru — klasik halk-tasavvuf-jargonu söz-yapısı), Nūr-i 'aşk (aşk-nûru), Nūr-i 'ārifān (âriflerin-nûru), Nūr-i Yâr (sevgili-nûru), Nūr-i Ehl-i Beyt (Ehl-i Beyt-nûru) yan-form söz-yapıları klasik halk-tasavvuf-jargonunun söz-merkezindeki söz-imge yan-bağlanır. Türkçeye Osmanlı yumuşak-söyleyişiyle Nûra / Nura yan-formunda yerleşmiştir. Nura özellikle 1875'ten itibaren Anadolu kırsal-bölge halk-zarafet ve dindar Türk-İslam ailelerinin sevdiği klasik kız adı oldu.