Ufuk

Ufuk, gözün erişebildiği en uzak noktada gökyüzü ile yerin birleşir gibi göründüğü çizgiyi ifade eder. Türkçede hem coğrafi bir kavram hem de sınırsız olasılıkların, geniş bir bakış açısının simgesi olarak kullanılan bu ad, derinlik ve özgürlük çağrışımlarıyla taşıyıcısına anlam yükler.

Arapça ufuq (أفق) — "düz-arazide veya açık-denizde gökle-yerin-birleşiyormuş-gibi görüldüğü-yer; gökyüzünün-sınır-çizgisi" anlamındaki isim; ʾ-f-q kökünden türer (afaqa = ufukla-ilgili-olmak, ufuğa-doğru-yönelmek). Kelime Kur'an'da Tekvir 81:23: "Muhakkak o Peygamber onu açık-ufukta gördü" ve Fussilet 41:53: "İleride onlara ayetlerimizi ufuklarda (āfāq — çoğul) ve kendi-nefislerinde göstereceğiz" ayetlerinde geçer. Klasik-Arap-İslami felsefî-geleneğinde āfāq (ufuklar — objektif-dış-dünya) ile anfus (nefisler — subjektif-iç-dünya) çift-kavramı yaratılış-tefekkürünün iki-kutbudur. Osmanlı-Türk ad-havuzuna klasik-dönemde girmiş olup 1985'te #68 ile zirvesine ulaştı.