Heybet

Heybet, Arapça kökenli bir isim olarak "heybet, azamet, saygı uyandıran vakar" anlamına gelir. Klasik tasavvufta "heybet" ve "üns" (ünsiyet, yakınlık) ikiz manevi hallerdir; Kuşeyri'nin (öl. 1072) "Risale-i Kuşeyriyye" adlı eseri bu iki kavramı detaylı işler. Mü'minin Allah'a karşı duyduğu saygı ile yakınlığın eş zamanlı hissedilmesidir. TÜİK kayıtlarında Heybet ismine ilk olarak 1881 yılında rastlanmaktadır. İsim, 1881 yılında 172. sırayla zirvesine çıkmıştır. Güncel olarak 2020 yılı verilerinde 472. sırayla listelenmektedir.

Aynı kökten mehib (heybetli), tehyib (heybet verme) sözcükleri türer. Klasik divan şiirinde de hükümdar ve manevi liderlerin nitelemesinde kullanılır.