Miyase

Miyase, Arapça-Farsça karma klasik bir estetik kadın adıdır; 'salınmak, zarif yürümek' kökünden türeyen ve "salına yürüyen, narin ve zarif kadın" anlamlarına gelir. Klasik Pers-Osmanlı divan şiir geleneğinde meyyase / miyase sevgilinin yürüyüşünün narinliğinin estetik benzetmelerindendir; serv-i miyase (zarif yürüyüşlü selvi) gibi tamlamalar aşk edebiyatının söyleyişte yer aldı. TDK'nın kaydettiği ikincil okuma yarısı değerli taşlarla süslü bir tür taç anlamı klasik aristokrat saray çevresinde yer alan bir kullanım biçimidir. Türk-İslam dindar-edebi Anadolu ailelerinin sevdiği klasik bir kız adıdır.

Miyase, "salınarak, nazla yürüme" anlamındaki kökle ilişkilendirilir; klasik şiirde sevgilinin yürüyüşü reftâr ve hırâmân (salına salına yürüyen) gibi sözcüklerle övülür ve miyase de bu estetik dünyaya girer. TDK ayrıca "değerli taşlarla bezeli bir tür başlık, taç" anlamını da kaydeder. İki okuyuş da zarafet ve gösterişli güzellik çağrışımında birleşir.