Miyase

Miyase, Arapça-Farsça karma klasik bir estetik kadın adıdır; 'salınmak, zarif yürümek' kökünden türeyen ve "salına yürüyen, narin ve zarif kadın" anlamlarına gelir. Klasik Pers-Osmanlı divan şiir geleneğinde meyyase / miyase sevgilinin yürüyüşünün narinliğinin estetik benzetmelerindendir; serv-i miyase (zarif yürüyüşlü selvi) gibi tamlamalar aşk edebiyatının söyleyişte yer aldı. TDK'nın kaydettiği ikincil okuma yarısı değerli taşlarla süslü bir tür taç anlamı klasik aristokrat saray çevresinde yer alan bir kullanım biçimidir. Türk-İslam dindar-edebi Anadolu ailelerinin sevdiği klasik bir kız adıdır.

Miyase ismi Arapça ve Farsça kökenlidir. Miyase, "salınarak, nazla yürüme" anlamındaki kökle ilişkilendirilir; klasik şiirde sevgilinin yürüyüşü reftâr ve hırâmân (salına salına yürüyen) gibi sözcüklerle övülür ve miyase de bu estetik dünyaya girer.

Miyase bir kız ismidir. Türkiye'de TÜİK kayıtlarında kız bebeklere verilmektedir.

Miyase ismi Kur'an-ı Kerim'de doğrudan bir isim olarak geçmemekle birlikte İslami geleneğin yaygın isimlerinden biridir.

Miyase ismi zarafet ve bilgelik çağrışımlarıyla anılır. İsimler kişiliği belirlemez; ancak her adın, anlamından ve kullanım geçmişinden gelen bir çağrışım dünyası vardır. Miyase isminin sözlükteki karşılığı “Salınarak yürüyen, narin ve zarif kadın”.

TÜİK Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi 2026 verilerine göre Türkiye'de 13.555 kişi Miyase ismini taşımaktadır. Bu sayıyla Miyase, Türkiye'de en yaygın 915. isimdir; yaklaşık her 6.300 kişiden biri bu ismi taşır.

İslam: Miyase doğrudan Kur'ani veya hadisten gelen bir kavram olmamakla birlikte klasik İslam-Pers divan-edebi söyleyişte zarafet-estetik kavramının ifadesidir.