Sema

Sema, Arapça Sema' sözcüğünden gelir ve "gökyüzü, sema, yedi kat gök" anlamlarını taşıyan bir kız adıdır. Mevlevi törenindeki semâ ise 'işitme, dinleme' anlamındaki ayrı bir Arapça sözcükten gelir; iki sözcük Türkçede ses benzerliğiyle iç içe geçmiş, semazenin dönüşü göklerin ahengine katılmanın simgesi sayılmıştır. Klasik İslami kozmolojide semavat (gökler) Kur'an-ı Kerim'de pek çok ayette es-semavatu ve'l-arz (gökler ve yer) kalıbıyla geçer. Türk-İslami halk söyleyişinde Sema aynı zamanda Mevlevi kültürünün mistik çağrışımını taşıyan zarif bir kız adıdır.

Sema ismi Arapça kökenlidir. Arapça semâ, "gökyüzü, felek, yüksek mekân" anlamına gelir; aynı kökten gelen semavat (gökler) sözcüğü Kur'an'daki yedi gök ifadesinde geçer ve kök, yükseklik fikrini taşır.

Sema bir kız ismidir. Türkiye'de TÜİK kayıtlarında kız bebeklere verilmektedir.

Hayır, Sema ismi Kur'an-ı Kerim'de doğrudan geçmemektedir.

Sema ismi doğa sevgisi ve aydınlık çağrışımlarıyla anılır. İsimler kişiliği belirlemez; ancak her adın, anlamından ve kullanım geçmişinden gelen bir çağrışım dünyası vardır. Sema isminin sözlükteki karşılığı “Gökyüzü, gök kubbe”.

TÜİK Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi 2026 verilerine göre Türkiye'de 95.451 kişi Sema ismini taşımaktadır. Bu sayıyla Sema, Türkiye'de en yaygın 149. isimdir; yaklaşık her 900 kişiden biri bu ismi taşır.

Kur'an'da sema ve semavat yaratılış anlatılarının merkez kavramlarındandır — yedi gök (seba semavat) İslam kozmoloji anlayışının temel yapısını oluşturur.