Şerafettin

Şerafettin, Arapça Sharaf al-Din — sharaf (şeref, onur, asalet) ve al-din (din) — dinin şerefi, dini onurlandıran anlamına gelir. -eddin sonekli birleşik isim erkek adlarının (Hayrettin, Fahrettin, Necmettin, Bahattin, Sebahattin) ailesinden bir üyedir; Sünni İslam ulema medrese geleneğinin onursal lakaplarındandır. Klasik dönemde Sharaf al-Din al-Tusi (1135-1213, ünlü matematikçi), Sharaf al-Din 'Ali Yazdi (Timur tarihçisi) gibi büyük alim figürlere verilen onursal sıfat olarak yerleşmiştir.

Şerafettin, Arapça Sharaf al-Din birleşik isim'undan: sharaf ("şeref, onur, asalet, yükseklik") ve al-din (din). Birlikte Sharaf al-Din = dinin şerefi, dini onurlandıran. -eddin sonekli birleşik isim erkek adlarının yapısı, Türk Osmanlı ulema geleneğinde 12-15. yüzyıllar arası büyük alim, emir ve tasavvuf üstadlarına verilen onursal lakaplardı: Hayreddin (dinin hayrı), Fahreddin (dinin övüncü), Necmeddin (dinin yıldızı), Bahaeddin (dinin parlaklığı), Sabaheddin (dinin sabahı). Sharaf al-Din lakabı 12-15. yüzyıllar arası Selçuklu Memlük Timur dönemi büyük alim tarihçi bilim adamlarına verilirdi: Sharaf al-Din al-Tusi (1135-1213, matematikçi), Sharaf al-Din 'Ali Yazdi (Timur tarihçisi, Zafarname yazarı), Sharaf al-Din al-Busiri (Kaside-i Bürde şairi). Türkçeye Osmanlı medrese yoluyla Şerafettin (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir; Şerafüddin (klasik) yazımı da kullanılır.