Vefa

Vefa, Arapça vafa sözcüğünden gelen bir erkek adıdır; v-f-y (sözüne sadık olmak, tamam yapmak) kökünden türer. Kur'an'da avfu bi-l-'ukud (Maide 5:1: "Sözleşmelerinizi yerine getirin") emri klasik İslam ahlakının temel prensiplerindendir. el-Vafiyy (sözünde duran), el-Vafi (vefa sahibi) sıfatları Esmaü'l-Hüsna-bağlantılı tasavvuf kavramlarındandır. İstanbul-Fatih semtindeki Vefa Semti, 15. yüzyıl Konyalı sufi Şeyh Vefa'nın türbesi etrafında kurulmuş köklü Osmanlı mahallelerindendir; Vefa Bozası aynı semtin ünlü ürünüdür. 1922'de 169. sırayla zirvesine ulaşmıştır.

Arapça vafa, Sami kök v-f-y ("tamamlamak, sözüne sadık kalmak") köküne dayanır; aynı kökten el-Vafiyy (sözüne sadık), el-ifa (vefa etme), et-tavaffi (ölme — Allah'ın canı tam olarak alması) gelir. Klasik İslam ahlak tasavvuf geleneğinde el-vafa bi-l-'ahd (ahde vefa) Allah'a, Peygamber'e, anne babaya ve dostlara karşı temel ahlaki yükümlülüktür. Vafa sözcüğü Mevlana'nın Mesnevi'sinde, Yunus Emre divanında, Hafız ve Sa'di'nin eserlerinde aşkın ve dostluğun en yüksek değeri olarak işlenir. İstanbul Vefa Semti, 1481'de vefat eden Konyalı sufi Şeyh Vefa'nın (Mehmed Muslihiddin Vefa) tekkesi etrafında kurulmuştur; Vefa Lisesi (1872), klasik Osmanlı maarif geleneğinin önemli okullarından biridir.