Evin

Evin, Türkçe evin sözcüğünden gelir ve "bir şeyin içindeki öz, cevher, ana madde" anlamına gelir. Eski Türkçe evin biçimine uzanan bu kadim öz Türkçe sözcük, İslam öncesi Türk dilinin iç-öz-cevher kavram ailesinin parçasıdır. Modern Türk kadın ismi olarak 1990'lar sonrası öz Türkçe ad dalgasıyla yaygınlaşmış, 2014'te #111 en popüler kız ismi konumuna ulaşmıştır.

Evin, Eski Türkçe evin/ävin biçiminden gelen eski bir Türkçe sözcüktür. Kaşgarlı Mahmud'un 11. yüzyılda yazdığı Divanü Lugâti't-Türk'te 'tahılın özü, bir şeyin cevheri, kabuğun içindeki ana madde' anlamıyla kayıtlıdır — yani bir şeyin dışını soyduğunuzda geriye kalan asıl kısım. Aynı anlam çevresini Türkçede öz, özek, özlü ve özden sözcükleri paylaşır; komşu Türk lehçelerinde de bu kavram öz (Azerice, Türkmence) ve özek (Kazakça) sözcükleriyle karşılanır. Evin modern Türkçede eski edebî anlamını korur ama günlük dilde seyrek geçer; yerini çoğunlukla öz almıştır. Anadolu ağızlarında ise 'tahılın evini ayırmak' — özünü kabuğundan ayırmak — gibi kullanımlar yaşamayı sürdürür. Kişi adı olarak kullanımı 1930'lar sonrasında, soyut değerleri anlatan öz Türkçe adların yaygınlaştığı dönemde başladı; Özden, Özlem, Özgür ve Özge ile aynı dalganın parçasıdır.