Evin

Evin, Türkçe evin sözcüğünden gelir ve "bir şeyin içindeki öz, cevher, ana madde" anlamını taşır. Eski Türkçe evin biçimine uzanan bu kadim öz Türkçe sözcük, pre-İslamik Türk dilinin iç-öz-cevher kavram-ailesinin parçasıdır. Modern Türk kadın ismi olarak 1990'lar sonrası öz Türkçe ad dalgasıyla yaygınlaşmış, 2014'te #111 en popüler kız ismi konumuna ulaşmıştır.

Türkçe evin, Eski Türkçe evin/äwin biçiminden gelir ve Proto-Türkçe äwün kökünden türer. Kaşgarlı Mahmud'un 11. yüzyıl Dîvân-ı Lugâti't-Türk'ünde evin — "tahılın özü, bir şeyin cevheri, kabuğun içindeki ana madde" anlamıyla kayıtlıdır. Aynı kök Türk lehçelerinde korunur: Azerice əsil/öz, Türkmence öz, Kazakça özek. Aynı kökten Türkçe öz, özek, özlü, özden sözcükleri gelir. Evin modern Türkçede eski-edebi anlamını koruyup günlük dilde nadir kullanılır (öz kelimesi daha yaygın); ancak bazı deyimlerde ve Anadolu ağızlarında tahılın evini ayırmak (tahılın özünü kabuğundan ayırmak) kullanımı görülür. Özel ad olarak kullanımı 1930'lar sonrası öz Türkçe-soyut değer sözcükler dalgasıyla birlikte başladı — aynı dönem türetmeleri Özden, Özlem, Özgür, Özge adlarıyla birlikte kullanım kazandı.