Selvi

Selvi, Farsça selv / sarv — Akdeniz Anadolu coğrafyasında çok yetişen, yapraklarını dökmeyen, ince uzun narin gövdeli her dem yeşil ağaç. Klasik Pers-Osmanlı divan şiir geleneğinde sarv sevgilinin boy pos güzelliğinin standart estetik benzetmesidir. sarv-i revan (yürüyen selvi), sarv-i naz (nazlı selvi), sarv-i bostan (bahçe selvisi), sarv-i bala (yüksek selvi) gibi terkipler aşk edebiyatının merkez söyleyişindandır. Aynı zamanda klasik İslam-mezarlık sembolizminde ölümsüzlük ahret sembolüdür; mezarlıklarda ekilen ağaç olarak Türk-İslam mezarlık mimarisinin estetik parçasıdır.

Klasik Pers-İslam edebiyat geleneğinde sarv hem sevgili tasvirinin estetik benzetme sembolü, hem de mezarlık ahret ölümsüzlük sembolüdür. Hafız, Sa'di, Baki, Fuzuli, Nedim, Şeyh Galip'in gazellerinde sevgilinin boy pos güzelliği sarv-i bala (yüksek selvi), sarv-i revan (yürüyen selvi), sarv-i naz (nazlı selvi), sarv-i bostan (bahçe selvisi), sarv-i dil-cu (gönül arayan selvi) gibi terkiplerle övülürdü. Aynı zamanda klasik İslam-mezarlık geleneğinde selvi ağacı ölümsüzlük ve ahret bahçesi sembolüdür: yapraklarını dökmemesi her dem yeşillik niteliğiyle ölmezliği, ince uzun yatay büyümemesi gökyüzü yönelimi (Allah'a-yönelme) niteliğini ifade eder. Türk-İslam mezarlık mimarisinde (özellikle İstanbul-Eyüp, Karacaahmet, Üsküdar mezarlıkları) selvi ağacı kalıcı bir manevi estetik unsurdur. Selver (selvi-er, Selver maddesi) ile aynı kök ailesinden gelir.