İzzet

İzzet, Arapça 'izza — '-z-z (üstün, güçlü, onurlu olmak) kökünün isim formu — "izzet, onur, manevi üstünlük, yenilmezlik" şeklinde kullanılır. Kur'an'da al-'izzatu li'llahi wa li-rasulihi wa li'l-mu'minin (Münafıkun 8) ifadesi ile özel bir manevi kategori olarak işlenir — izzet özünde Allah'a aittir. Aynı kökten al-'Aziz (Allah'ın esma'sından — Üstün, Aziz; aynı zamanda Hz. Yusuf kıssasındaki Mısır vezirinin lakabı), aziza/Azize (dişil) türetilir.

Arapça 'izza, '-z-z (üstün güçlü olmak; onurlu yenilmez olmak; aziz olmak) kökünden gelir. Aynı kökten al-'Aziz (Allah'ın esma'sından — Aziz, Üstün, Yenilmez), aziza (dişil aziz — Türkçe Azize), al-i'zaz (azizleştirme, onurlandırma), al-mu'izz (azizleştiren, onurlandıran), al-ta'izz (üstünlük arama) türetilmiştir. al-'Izza İslam Kur'ani düşüncesinin merkez kavramlarından biridir; özellikle Münafıkun 63:8 ayetinde İzzet ancak Allah'a, Resulü'ne ve mü'minlere aittir ifadesiyle özel bir teoloji ahlak kategorisine yerleşir. Bu ayet, münafıkların izzeti dünyevi güçten ararken, gerçek izzetin manevi dini bağ içinde olduğunun belirtisidir. Türkçeye Osmanlı dini edebi yoluyla İzzet (yumuşak söyleyişle) yerleşmiştir.